Home

hoera, het is gelukt, allleen zijn de teksten die ik onder de foto's had gezet, verdwenen en alles staat een beetje door elkaar.

Dan maar even zo: van links naar rechts:

1. Thelma en ik onder masker op beautyochtend
2. Claire in opperste concentratie bij portretschilderen
3.  Resultaat van portretschilderen
4.  Portretschilderen in de tuin
5.  Met Sylvia en Lise op airport Durban
6.  Bonte avond: dansen met Rachel
7.  Met o.a. Nokwanda
8.  Afscheid van Claire
9.  Nieuwe spullen worden gebracht
10. Woolworths dag
11. Vertrek van huilende Nokwanda met social workers
12. Mijn kunstwerkje van klei
13. Sylvia met blauw oog, 3 dagen nadat ze bij ons kwam
14. Muurschildering met logo Sinethemba (zijn Lise en ik dagen mee bezig geweest)
15. Fotocollage op afscheidsavond
16. Paula onder masker en met voetenbad in een pan

Ik ben weer thuis, vooral de eerste dagen geradbraakt, maar nu gaat het weer.
Gisteren had ik een heel verhaal op deze weblog geschreven, uren bezig geweest om wat foto's erop te krijgen, wat denk je, op het moment dat ik de knop "versturen" indruk, is het hele zaakje op miraculeuze wijze verdwenen. Ik zal jullie niet deelgenoot maken van wat ik toen allemaal gezegd heb, maar begin gewoon vrolijk opnieuw.

Vrijdagavond hadden we een bonte avond georganiseerd. Vis en patat in plastic bakjes laten aanrukken uit restaurant van de camping aan de overkant, tafel feestelijk gedekt met geurende bloemen versierd uit de tuin, zag er allemaal heel gezellig uit. Er werd mij gevraagd of ik thuis iedere avond zo eet.... Het was voor de bewoners nogal ongebruikelijk om gezamenlijk de maaltijd te gebruiken, omdat iedereen normaal gesproken met een bord op schoot voor de buis hangt.

De nieuwe vrijwilligers zijn maandag jl. aangekomen. Een heeft een auto gehuurd voor de periode dat ze hier zit, heel verstandig en ook lekker voor ons, want we konden zonder problemen weg. D.w.z. boodschappen doen voor de shelter.
We hebben wat foto's laten ontwikkelen en er een collage van gemaakt, zodat ze ons nooooooooit zullen vergeten.

Er is eigenlijk niet veel gebeurd de afgelopen dagen. Een paar gasten zijn vertrokken, gisteren kwamen er voor het eerst weer nieuwe.
3 Broertjes, zonder ouders, die door degene die voor hen zou zorgen, werden verwaarloosd. Vandaag zijn ze weer vertrokken, naar een foster parent. Het waren erg aardige, beleefde jongens.
Verder is Nokwanda (dat 8-jarige meisje dat hier al ruim 3 weken zat) opgehaald door een social worker. Brullend verliet ze de shelter; die vond het allemaal wel gezellig hier. Het schijnt dat ze teruggebracht is naar haar moeder, maar zeker weten doe je dat hier nooit....

Hallo allemaal,

Dank weer voor al jullie lieve reakties, hartverwarmend.

Vrijdagmiddag zijn we naar een lodge geweest in de buitenwijken van Durban. Heerlijk rustig. 's Avonds (eindelijk) fatsoenlijk gegeten. Lekker geslapen en zaterdag naar Eshowe, een Zulu-dorp, in een backpackersding. Prima trouwens, ik hoef niet meer in een hotel. Het scheelt je aanmerkelijk in de papieren!
We waren met z'n 5-ven: Lise, Yvon en een volunteer bij Dream Centre en een van Agape. Leuk om haar verhalen van Agape weer allemaal te horen.
Het verbaast me steeds weer hoe makkelijk en leuk de omgang is met jonge meiden. We hebben heerlijk tegen elkaar aan kunnen leuteren over onze frustraties en goeie dingen.

Daar zijn we weer.

Het houdt maar niet op hier. Wederom hoop gekissebis onderling, hetgeen geleid heeft tot vertrek Thelma. Jammer, want zij was de enige hier die een fatsoenlijke maaltijd in elkaar kon draaien. We leven nu op rijst, pasta, gekookte schenkel met vooral veel vette lellen eraan en het goedkoopste gehakt dat er te vinden is. Dit alles natuurlijk gaat immer gepaard met dat kleffe, goedkope witbrood, dat ze hier samen met de warme maaltijd wegwerken. Brrrr. Ik ben sinds enige dagen, net als Lise helemaal op de vegetarische toer. Wij kopen ons eigen bruinbrood en doen daar een klef stukje Afrikaanse kaas op, zo mogelijk met tomaat.
Ze begrijpen er hier geen barst van.

Maar goed, Thelma dus weg, Paulien (Zimbabwaanse) dinsdag afgeleverd in vluchtelingenopvang, daar kan ze haar papieren afwachten (als ze die tenminste krijgt).

De afgelopen 3 dagen zijn buitengewoon hectisch geweest.

Ik begin maar met vandaag, ligt nog het verst in het geheugen.
 Rustig dagje, hadden we zo gedacht....

We zitten al weer op de helft van ons verblijf hier. De tijd vliegt, ik zou er nog wel een paar maanden aan willen plakken.
Er gebeurt veel. 2 Dames hebben hun intrek genomen; vrijdag a.s. moeten zij met Rachel verschijnen voor de court en wij worden geacht mee te gaan als ondersteuning. De rechters zijn zeer divers in hun uitspraken t.a.v. de vrouwen. Er zijn er veel bij die zeggen dat hun mishandeling door henzelf is uitgelokt of zeggen "neem maar een advocaat".... Waar moeten die mensen, die nauwelijks geld voor eten hebben, dat in godsnaam van betalen?
Het lijkt erop dat "domestic violence" (thuismishandeling en -gebruik) nauwelijks interessant is, terwijl het ongelooflijk veel voorkomt.
De politieburo's zijn voor de vrouwen, die eindelijk de stap wagen hun abuser aan te geven, soms na 30 jaar van mishandeling, een doolhof en buitengewoon vrouw-onvriendelijk.

Ha allemaal,
 
Today it’s Woolworths day! Iedere zaterdag rond de klok van 4 komt de auto van de Shelter volgeladen met spullen die door Woolworths worden gedoneerd. Dit is een grootgrutter. Broden, vlees, eieren, veel kapot, verse groenten, yoghurt, vers gesneden fruit, grapefruits, vreselijk zoete koekjes, en vandaag 25 dozen met druiven en (George, wat voor jou) tientallen zakken chips en van die afgrijselijke in plastic vacuum verpakte worstjes.
Iedereen verkeert in de hoogste staat van opwinding wat er dit keer weer bij zal zitten.
Het zijn altijd dingen die “op de datum” zitten. Vooral voor dat vers gesneden fruit geldt dat we dat zo snel mogelijk soldaat moeten maken. De grap is dat de vrouwen hier vrijwel alleen maar gaan voor het meest ongezonde spul en het fruit aan ons laten. Prima!
 
Van deze gift leven we zo ongeveer de hele week. Tegen het eind van de week ziet de koelkast er akelig leeg uit.

Hallo allemaal!

Vandaag zijn we in Scottburgh en we zitten nu in een internet winkel. Lise is haar wachtwoord vergeten en Anneke haar foto's zijn allemaal over de 4 Mb groot en dat is te groot om op de Be More site te zetten. Dus nu Lise haar foto's op Anneke haar weblog!

Groetjes Anneke en Lise

dinsdagavond 21.00 uur 2 politieagenten voor ons gebarricadeerde huis. Alle traliewerk en deur geopend. Klein meisje van ong. 8 jaar werd binnengebracht. Ze blijkt Nonkwali te heten (kwamen we pas veel later achter). Ze liep op straat, moeilijk lopend en had een paar vodden aan. Ze stonk als een beer naar zweet (kan dat als je zo jong bent?).
Omdat ze zweeg als het graf, wisten we niet wat er met haar was gebeurd. Er werden allerlei kinder-hulporganisaties gebeld, dan weer hoorden we dat ze direkt zou worden weggehaald hier, paar uur later, na veel bellen onzerzijds moesten we haar hier in bed leggen, vooral niet verschonen, voor mogelijk bewijsmateriaal ingeval van verkrachting.
Volgende ochtend zou ze worden opgehaald door social work. Kwam natuurlijk niemand. We hebben haar lekker gedouchd, wat schone kleren aan gedaan en langzaam maar zeker ontdooide ze wat, vooral dankzij een van onze misbruikte vrouwen die Zulu spreekt, want Engels verstaat ze nauwelijks.

Lieve allemaal,

Wat een week hebben we achter de rug. 2  Dagen hebben we HIV-workshop hier gevolgd gegeven door gogo Sithole. Zij struint de communities af op zoek naar mensen die hulp nodig hebben, vooral Hiv-besmette mensen, die vaak niet naar buiten durven komen of verstoten zijn door familie. AIDS is nog zeer veel onbespreekbaar; degenen die het hebben en er wel voor durven uitkomen, komen nog niet verder dan het opsteken van 3 vingers (HIV).  Enfin, ik weet er nu alles van.

Lieve allemaal,

Wat een week hebben we achter de rug. 2  Dagen hebben we HIV-workshop hier gevolgd gegeven door gogo Sithole. Zij struint de communities af op zoek naar mensen die hulp nodig hebben, vooral Hiv-besmette mensen, die vaak niet naar buiten durven komen of verstoten zijn door familie. AIDS is nog zeer veel onbespreekbaar; degenen die het hebben en er wel voor durven uitkomen, komen nog niet verder dan het opsteken van 3 vingers (HIV).  Enfin, ik weet er nu alles van.

Hallo allemaal,

Maandagmiddag 15.00 op plaats van bestemming aangekomen. De vliegreis viel erg mee, heb zelfs geslapen. Maar je komt toch uitgewoond aan.
Sinethemba ligt in een paradijselijke omgeving, 100 meter van de zee, waar we zo heen kunnen lopen. Het ziet er hier uit als een vakantieoord....
Er is in de verste verten geen openbaar vervoer. Rachel (de vrouw die dit huis heeft opgezet) rijdt zelf niet, maar er is hier wel de mogelijkheid over een auto te beschikken, die weer door een vaste chauffeuse wordt gereden. Ik zit dus eigenlijk een soort "gevangen".

Lieve mensen

Nog een paar uur en ik zit in het vliegtuig richting ZA. Eerst naar Frankfurt, overstappen, vervolgens 13 uur naar Johannesburg, overstappen en zo'n 2 uur naar Durban. Ik zie er vreselijk tegenop. Weet van vorig jaar dat je gekraakt uit zo'n kist stapt. Maar goed, het is voor het goeie doel.

Tassen staan gepakt, exact 20 kg. Moeders is gereed voor vertrek.

Hierbij wil ik iedereen bedanken die mij financieel heeft gesteund. Ook degenen die op mijn naam hebben gedoneerd bij Be More en die ik niet ken! Ik zal zorgen dat het geld op de juiste plek terechtkomt.

Volgende bericht komt uit ZA, als ik die computer daar tenminste weet te bedienen.

Kijken jullie ook op de weblog van mijn vriendin Yvonne. Zij gaat naar het Dream Center en zij kan daar van computer gebruik maken. Zij kan ook foto´s van mij erbij hebben.

Groeten, Anneke

Lieve mensen,
Bijgaand enkele foto's van het projekt waar ik in januari zal zijn. Een medewerkster van Be More heeft ze enkele weken geleden gemaakt.
Het is voor mij ook de eerste keer dat ik een indruk krijg van de locatie. Het ziet er allemaal schoon en georganiseerd uit; heel anders dan Agape.... Het huis schijnt nogal afgelegen te liggen, dit om de vrouwen goed tot rust te laten komen. Je kunt de zee vanuit het huis zien, dus lekker dichtbij en fijn om af en toe even een duik te kunnen nemen!

Hierbij wil ik iedereen bedanken die op mijn naam geld heeft gedoneerd  bij Be More. Ik probeer zoveel mogelijk persoonlijk te  bedanken, maar soms weet ik niet eens van wie het geld afkomstig is. Ik ben erg blij met het vertrouwen dat jullie weer in mij schenken en zal er zorg voor dragen dat het geld op de goede plek terechtkomt. En uiteraard houd ik jullie daarvan via deze weblog op de hoogte.

groeten, Anneke

Bij de foto's: